Tropione szczęście czyli rozmyślania nad nienazwanymi skarbami

Kiedyś słynęliśmy z tolerancji. Rzeczpospolita Obojga Narodów, w porównaniu z resztą Europy, była oazą spokoju. Jeśli toczyły się w niej walki, to na skutek najazdów lu... (więcej)

Kiedyś słynęliśmy z tolerancji. Rzeczpospolita Obojga Narodów, w porównaniu z resztą Europy, była oazą spokoju. Jeśli toczyły się w niej walki, to na skutek najazdów ludów skuszonych jej dobrobytem. Pomimo różnic potrafiliśmy w miarę zgodnie i na równych zasadach tworzyć wspólny byt z Litwinami, Ukraińcami, nie mówiąc o naszych starszych braciach w wierze... W końcu to byli nasi sąsiedzi, przyjaciele, współpracownicy. Od czasu do czasu wybuchały jakieś spory, jak to między sąsiadami, ale i budować potrafiliśmy wspólnie. Razem oddawaliśmy krew za Ojczyznę... Przez ostatnie dziesięciolecia nasz kraj jest jednolity narodowo. W zasadzie nie musimy się na co dzień stykać z mniejszościami narodowymi czy z tłumem imigrantów. Tym razem to reszta Europy stała się tyglem etnicznym. Gdy zabrakło sąsiadów i kisimy się tylko we własnym sosie nagle odmienności zaczęły nas razić. Coraz trudniej nam dojść do kompromisów, coraz trudniej uszanować odmienne zdania. I ci, co przed wiekami rozpalali stosy lub budowali krematoria pouczają nas o tolerancji. (mniej)

Jak wiele w naszym kraju jest analogii pomiędzy podejściem do polityki i wiary. Większość słyszało o politykach i bieżących wydarzeniach w świecie konfliktów pomiędzy partiami.Ale... (więcej)

Jak wiele w naszym kraju jest analogii pomiędzy podejściem do polityki i wiary. Większość słyszało o politykach i bieżących wydarzeniach w świecie konfliktów pomiędzy partiami.Ale taki przeciętny Polak, przechodzi obok tych spraw obojętnie. Przyjmie je do wiadomości, może pokiwa głową, pomruczy coś pod nosem albo powtórzy obiegową opinię. Gdy przychodzi do wyborów, to albo wcale nie podejdzie do urny, albo zagłosuje tak, jak mu podpowie ktoś inny. Zupełnie jak te tłumy ochrzczonych praktykujących od wielkiego dzwonu, którzy oprócz paciorka gdzieś w zakamarkach dziecięcej pamięci wiedzą tylko tyle o Bogu i Kościele, co mu wmówią inni. I we Mszy świętej uczestniczą z taką sama uwagą i zaangażowaniem, jak w transmisji z debaty parlamentarnej.
Co innego aktywiści, ludzie o wyrobionych poglądach. Niezależnie od orientacji politycznej. To już nie jest właściwie tylko wybór programu politycznego. To cały światopogląd, wiara, szkło w okularach przez które obserwuje się świat. Wszystko dla nich ma wymiar polityczny. Wszelkie zło jakie dotyka ich i świat, to knowania oponenta. Natomiast jego polityk - jego idol, bożek, świętość jest nieomylny, doskonały, święty... Rozmowa, która schodzi na tematy polityczne to walka o wiarę. Najprawdziwsza apologetyka. Każda decyzja ulubionego zaś polityka, to Bastion Świętej Trójcy, Stalingrad, Termopile...
Gdzie tu miejsce na dyskusje, debaty, mądre kompromisy? (mniej)

"Prawda może się utrudzić, ale nigdy ulec ani okłamać" Św. Bonifacy (List 78) Czasami warto zmilczeć, przestać rzucać perły między wieprze. Czasami warto powstrzymać się od wytyka... (więcej)

"Prawda może się utrudzić, ale nigdy ulec ani okłamać" Św. Bonifacy (List 78) Czasami warto zmilczeć, przestać rzucać perły między wieprze. Czasami warto powstrzymać się od wytykania z uporem maniaku drobnego błędu. Czasami też ma się dość i chce się zejść z pierwszej linii frontu. Czasami powtarzanie w kółko tej samej prawdy, gdy wokół wszyscy kraczą jak wrony, wydaje się bez sensu. Ale nigdy nie warto sobie wmówić, źe prawda jest kłamstwem. Nie przytakuj bzdurom i oszustwom, a w ostateczności zwycięźysz. PS Nie wiem czemu, ale nie mogę wpisać litery "z z kropką". Zamiast tego działa jakiś kolejny idiotyczny skrót klawiszowy. (mniej)

Dziś za namową żony udałem się do wielkiego outletu odzieżowego. Zazwyczaj to ja dbam o nią, żeby jej urodzie towarzyszyło piękno odpowiedniego stroju. Tymczasem ona sama przekonała mnie, ... (więcej)

Dziś za namową żony udałem się do wielkiego outletu odzieżowego. Zazwyczaj to ja dbam o nią, żeby jej urodzie towarzyszyło piękno odpowiedniego stroju. Tymczasem ona sama przekonała mnie, że pora w końcu coś też kupić dla mnie... zwłaszcza, że urósł mi troszkę brzuszek i muszę wciągać powietrze, by zapiąć guzik u spodni. Decyzja zatem zapadła, choć do własnego stroju nie przykładam zbyt dużej wagi. To Moje Kochane Słoneczko ma być moją ozdobą. A do Fashion House wybraliśmy się dlatego, że dziś, i tylko dziś, miały być wielkie wyprzedaże. Nawet do 90%. Zanim dotarliśmy na miejsce staliśmy w godzinnym korku. Potem musieliśmy porzucić samochód gdzieś na trawniku, bo na olbrzymi parking nie dało się już wepchnąć nawet roweru. A były to godziny raczej nie "w szczycie" - mianowicie między 12 a 15. Umęczyliśmy się niesamowicie w tym dzikim tłumie. Aby cała ta eskapada nie była daremna, nawet kupiliśmy z trzy ubrania. Ale ceny nie powaliły nas na kolana. Obniżki wieloprocentowe były - ale z kosmicznych na oszałamiające. Wybór duży, ale raczej dla nastolatków o figurach modelek i modeli. Czy warto zatem było tyle zachodu dla takich samych chińskich i indyjskich ciuchów jak gdziekolwiek indziej tylko, że z markowa naszywką? PS Ta refleksja to tylko taki bezradny krzyk ponownie narodzonego dziecka epoki blogu. Mama nadzieję, że ta reaktywacja nie będzie jednorazowym wyskokiem. I że czytelnicy też sobie mnie przypomną. (mniej)

Namiętność. Poryw żądzy. Dać się ponieść fantazji. Zrobić razem coś, na co nigdy byśmy się nie odważyli. Poeksperymentować. Aż do utraty tchu, aż do połamania łóżka... A potem, po us... (więcej)

Namiętność. Poryw żądzy. Dać się ponieść fantazji. Zrobić razem coś, na co nigdy byśmy się nie odważyli. Poeksperymentować. Aż do utraty tchu, aż do połamania łóżka... A potem, po ustaniu zadyszki i dudnienia serca: Ale było ekstra, chcę więcej, jeszcze mocniej, jeszcze szybciej, jeszcze odważniej, a może z kimś innym, a może z kilkoma? Satysfakcja szybko mija, a budzi się jeszcze silniejsze pożądanie. Coraz trudniejsze do zaspokojenia. Głód. Tymczasem może być inaczej, choć bardzo podobnie, Zamiast dzikiej namiętności, stopniowana czułość. Gra wstępna rozpoczynająca się wiele godzin wcześniej. Elektryzujące spojrzenia, przyjazne gesty, czułe słowa. Przecież wszyscy lubimy być uwodzeni! A później erupcja czułości w najintymniejszej z chwil. Dopiero wtedy uczucie spełnienia osiąga niebotyczne szczyty. Szczęście potęguje wszystkie doznania. Miast pożądania wzrasta miłość, przywiązanie, uczucie zjednoczenia. Życie we dwoje rzeczywiście staje się prostsze. Sytość. (mniej)

Festyn z okazji Dnia Dziecka. Wielka dmuchana zjeżdżalnia i jeszcze większa ilość chętnych dzieci do pohasania. Pomimo nienajlepszej pogody, chmur i wiatru. Ze zrozumiałych powodów o... (więcej)

Festyn z okazji Dnia Dziecka. Wielka dmuchana zjeżdżalnia i jeszcze większa ilość chętnych dzieci do pohasania. Pomimo nienajlepszej pogody, chmur i wiatru. Ze zrozumiałych powodów organizatorzy tej podrygującej zabawy ograniczają liczbę dzieci jednocześnie bawiących się na tejwielkiej, kolorowej konstrukcji. Brzdące zatem ustawiają się w kolejce i cyklicznie wypełniają dmuchany zamek buchającą śmiechem gromadą. Wszystko OK.W pewnym momencie podchodzi kolejna babcia z kolejną wnuczką i ściąga jej buciki i sadowi na zamku. Bez kolejki, bez słowa, bez zwłoki.- Tu jest kolejka.- Proszę poczekać na swą kolej.- Ja też chcę!- idź, idź - nie zważając na dobiegające zewsząd głosy pogania wnuczkę babcia...I tak od najmłodszych lat wpaja się dzieciom przekonanie, że im się wszystko należy. Przebojowość, pewność siebie, nienasycona ambicja, asertywność (ale rozumiana wyłącznie jednostronnie), obrona swych praw i walka o nowe przywileje... To dobre cechy. Ale wyobraźcie sobie, że wszyscy ludzie posiadaja je w maksymalnym stopniu. Nikt nikomu w niczym nie ustępuje. Totalna bezkompromisowość. I wszyscy po trupach innych walczą o swoje szczęście... Obserwując młode pokolenie obawiam się, że takie piekło już nadchodzi... (mniej)

"Może się zdarzyć, że ktoś zachowujący - jak sam mniema - zupełny spokój i skupienie, czuje się dotknięty obraźliwym słowem brata. Sądzi zatem, iż słusznie gniewa się mówi... (więcej)

"Może się zdarzyć, że ktoś zachowujący - jak sam mniema - zupełny spokój i skupienie, czuje się dotknięty obraźliwym słowem brata. Sądzi zatem, iż słusznie gniewa się mówiąc: Gdyby nie przyszedł, nie ubliżył mi i nie rozgniewał, nie popełniłbym grzechu. Jest to oczywiście złudzenie i fałszywe rozumowanie. Czyż ten, kto wypowiedział kilka słów rzeczywiście przyniósł niepokój i wzburzenie? On ujawnił to, co już było w człowieku, aby jeśli zechce, mógł czynić pokutę. Taki człowiek podobny jest do chleba pszennego, o pięknym wyglądzie, który po rozłamaniu ukazuje swe zepsucie. Sądził, iż jest pełen pokoju, ale wewnątrz kryły się namiętności, o których nie wiedział. "(z nauk św. Doroteusza)Jak bardzo ta mądrość jest obca dzisiejszemu człowiekowi. Cierpimy na syndrom oblężonej twierdzy, spoglądając na innych jak na byłych, obecnych lub przyszłych wrogów. Kiedyś słuchałem wypowiedzi obcokrajowców mieszkających w naszym kraju na temat Polaków. Jeden z rozmówców zauważył, że nasi rodacy bardzo rzadko się uśmiechają jeden do drugiego. Nie do pomyślenia jest też, by życzliwie odezwać się do napotkanego nieznajomego. Że w niezrozumiały dla niego sposób pędzimy do celów chodnikami nie zatrzymując się...Wewnątrz nas - w skrytych zakamarkach naszych serc i umysłów, musi być pełno zawiści, skoro czyjeś powodzenie od razu wzbudza w nas podejrzenie o nieuczciwość; skoro czyjś dobry gest od razu podejrzany jest o obłudne intencje i brak bezinteresowności; skoro w każdej wypowiedzi szukamy tego szkaradnego drugiego dna...A potem się dziwimy, że jesteśmy zestresowani, że wciąż wokół tyle konfliktów, że nasza polityka wygląda tak, jak wygląda. I przyczyny tego szukamy oczywiście... poza nami. (mniej)

W sobotę byliśmy na ślubie i weselu naszych przyjaciół Ani i Mateusza. Obserwując ich, można było się ogrzać w ich szczęściu. Taki widok rozradowanych, pełnych energii i optymizmu lud... (więcej)

W sobotę byliśmy na ślubie i weselu naszych przyjaciół Ani i Mateusza. Obserwując ich, można było się ogrzać w ich szczęściu. Taki widok rozradowanych, pełnych energii i optymizmu ludzi leczy wszystkie smutki. Ich good-humour jest zaraźliwy. Pomimo swego zmęczenia, potrafiłem wydobyć z siebie jakieś nieznane zapasy mocy, by bawić się wraz z nimi. Przynajmniej przez chwilę, bo trudno było dotrzymać im kroku...Przypomniałem sobie też natychmiast własne wesele. Nie lubię się bawić. A pomimo tego tańczyłem wtedy całą noc. Tak pozytywnie byłem nakręcony jak nigdy wcześniej i później mi się nie zdarzyło. I to nakręcenie dostrzegałem też u Ani i Mateusza.Warto być szczęśliwym... Oby to szczęście trwało w was Aniu i Mateuszu nieprzerwanie przez całe wasze wspólne życie. I zarażajcie nim nas - stare marudy, takie jak ja. (mniej)

"Iść za Jezusem nie dlatego, że jest taki obowiązek, że jest takie przykazanie, ale iść za Nim jak za kimś, kogo się pokochało, kogo się wybrało jako największy skarb w swoim życiu. (..... (więcej)

"Iść za Jezusem nie dlatego, że jest taki obowiązek, że jest takie przykazanie, ale iść za Nim jak za kimś, kogo się pokochało, kogo się wybrało jako największy skarb w swoim życiu. (...)Jezus nie może być dla nas Jezusem z podręcznika religii, z katechizmu, którego uczymy sie na pamięć, Jezusem z encyklopedii pod hasłem na J, ma być Jezusem żywym, na jakiego czekali pierwsi chrześcijanie, modląc się: Przyjdź, Panie Jezu!"(Ks. Jan Twardowski)Niestety, dla większości z Polaków, kontakt ze strefą sacrum kończy się lekcjami religii w szkole. A że katecheza jest traktowana przez większość uczniów za przedmiot najmniej ważny, (bo nie grozi nikomu repetowanie w klasie z powodu religii) to i niepoważne traktowanie wiary ugruntowuje się w młodym człowieku. Wiara zatem to tylko kilka wyuczonych nakazów i zakazów, które nie warto traktować poważnie. To gadanie księdza i babć straszących niegrzeczne dzieci diabełkiem. Bóg Ojciec to nieomal mityczna, siwobroda Bozia. A modlitwa to bezsensowny paciorek, który się powtarza jak zaklęcia "abra kadabra", lecz rzadko kiedy otwiera sezam skarbów. Znałem studenta, który odmawiając wyznanie wiary powtarzał słowa: "ukrzyżowany pod pączkiem piłatem". Nawet nie był świadomy, że mówi głupoty...Przy takim poziomie edukacji religijnej, wobec całej medialnej i środowiskowej nagonki na Kościół, jak można oczekiwać głębokiej wiary? Czy można pokochać kogoś, kogo się zupełnie nie zna? (mniej)

Tylko ten, kto doznał goryczy porażki, może poznać prawdziwy smak zwycięstwa. Powoli uczy się tego Szymonek. Jak zdecydowana większość chłopaków w jego wieku lubi grać. Grywa ze mną,... (więcej)

Tylko ten, kto doznał goryczy porażki, może poznać prawdziwy smak zwycięstwa. Powoli uczy się tego Szymonek. Jak zdecydowana większość chłopaków w jego wieku lubi grać. Grywa ze mną, z mamą, z nianiami i z kogo jeszcze uda mu się namówić. Najczęściej grywa ze swymi opiekunkami - jak to starsze osoby (przynajmniej w porównaniu do mojego wieku) ustępują mu prawie we wszystkim. Dają również fory Szymonkowi w trakcie gry. Ciągle zatem wygrywa. Każdy nieudany ruch jest anulowany. Każdy ruch przeciwnika jest "nieudany". Partie rozgrywane są szybko - jedna za drugą. Aż do znudzenia. Z każdym jednak zwycięstwem emocje dotyczące gry są coraz słabsze. Radość ze zwycięstwa coraz mniejsza. Aż w końcu jej zupełnie brakuje stąd Szymonek daje w końcu spokój i szuka nowego zwycięstwa w nowej zabawie. Zupełnie inaczej wygląda gra z nami. My nie odpuszczamy. Walczymy na całego. Zwłaszcza w grach, gdzie większość zależy od szczęścia. Emocje sięgają zenitu. Każdy nieudany rzut kością wywołuje prawie że płacz Szymonka; ataki furii lub rozpaczy. Pytamy się wtedy, czy mimo tego chce grać dalej, bo nie chcemy, by było mu źle w czasie wspólnej zabawy. Przez łzy zaciska wtedy zęby i z jeszcze większą determinacją walczy o zwycięstwo. Udane posunięcia to zaś olbrzymia radość. Podskoki, okrzyki. Nie ma w tej grze żadnego zblazowania, nonszalancji i znudzenia, którą można zauważyć u coraz większej ilości dzieci. Zwycięstwo jest zazwyczaj rozpamiętyane długo. Z przejęciem opowiada wszystkim jak jego lider znów zdobył złoty medal albo pomimo tego, że był trzeci obronil żółtą koszulkę. Lub jak miał 10 domków i zarobił 27 złotych! Jego rozmówcy pewnie mało z tego rozumią, ale ciesza się wraz z nim. Bo ten niekłamany entuzjazm karmiony smakiem zwycięstwa jest mocno zaraźliwy. I ta prawidłowość dotyczy nie tylko dzieci. Nie tylko gry... Czasami warto przeżyć rozczarowania. Bo tylko wtedy nie ustaje się w wytrwałym dążeniu do końcowego szczęścia. Tylko wtedy słodycz zwycięstwa nie mdli... (mniej)

Gdy ma się kontakt z synami raptem kilka godzin dziennie - rano przy śniadaniu i wieczorem po przyjściu z pracy przez godzinę lub trzy zanim zasną, to coraz trudniej znaleźć z nimi wsp&oacut... (więcej)

Gdy ma się kontakt z synami raptem kilka godzin dziennie - rano przy śniadaniu i wieczorem po przyjściu z pracy przez godzinę lub trzy zanim zasną, to coraz trudniej znaleźć z nimi wspólny język. Przebywając z dala od nich i widzę ich jedynie będąc w pośpiechu przed pracą lub zmęczonym po niej. Brakuje mi już sporo cierpliwości wobec ich niespożytej energii i nieposkromionej żywiołowości. Dlatego cieszę się, że udało mi się znaleźć coś, co rozpala pozytywne emocje zarówno u mnie jak i u starszego Szymonka. Zauważywszy, że zaczął zbierać kapsle wpadłem na pomysł, by urządzić wieloetapowy wyścig.Tak mu się ta zabawa spodobała, że rano wstał przed wszystkimi, szybko się ubrał i przyszykował śniadanie dla wszystkich, by przed pójściem do przedszkola zagrać jeszcze ze dwa etapy kapslowego wyścigu. Pełen energii i podniecenia biegał od mamy do taty zdając relacje z trasy. A zazwyczaj rano bywało jedno wielkie smędzenie i przeciąganie wszystkiego w nieskończoność... Jak za starych dobrych lat, gdy sam latałem po podwórku w krótkich spodenkach z kamykami w kieszeni. I pomysł odpalił. Jak to dobrze być razem szczęśliwym. Jak dobrze choć przez chwilę czerpać pełną garścią z radości ojcostwa. Bo dumy mi nie brakuje (mniej)

Dziś kończę kolejny rok życia. Niby dzień szczególny, ale "kropka w kropkę" podobny do innych w ostatnim czasie. Jak zwykle, większość tego dnia spędzam z dala od najbliższy... (więcej)

Dziś kończę kolejny rok życia. Niby dzień szczególny, ale "kropka w kropkę" podobny do innych w ostatnim czasie. Jak zwykle, większość tego dnia spędzam z dala od najbliższych. Bo albo oni są w pracy, w przedszkolu, albo ja "odsiaduję" swoje osiem godzin za i przed ladą. Wieczorem zje się obiad, mam nadzieję, że żona na tą okazję przygotowała coś smacznego, choć i ona jest zapracowana więc cudów nie oczekuję. Poźniej cały rytuał położenia dzieci spać. Przypilnowanie by zjedli kolację, wykąpali się i wyczyścili zęby, poczytać im bajkę. A potem cierpliwie czekać, aż dwuletni Marek łaskawie zechce zasnąć. Nocny Marek... Od 22 wreszcie czas dla siebie. Żeby zajrzeć do internetu, coś poczytać, może nawet pouczyć się angielskiego. Ale zazwyczaj już wtedy oczy same kleją się do snu. Czasu więc jest niewiele. Aż w końcu jest czas aby się nacieszyć sobą. Co zazwyczaj sprowadza się do tego, że zasypiamy od razu wtuleni w siebie. Może dziś z racji urodzin będzie więcej?Dzień jak każdy inny. Dziś skończyłem kolejny rok życia. (mniej)

-Cóż znaczy ten skrót na cenówce? 56,00 zł/op.- Pewnie chodzi o metr kwadratowy...;):):):):):):):):):):)- Ten korek mi się nie podoba.- Dlaczego?- Bo za dużo w nim korku... (więcej)

-Cóż znaczy ten skrót na cenówce? 56,00 zł/op.- Pewnie chodzi o metr kwadratowy...;):):):):):):):):):):)- Ten korek mi się nie podoba.- Dlaczego?- Bo za dużo w nim korku...:):):):):)-Poproszę karnisz.- A w jakim kolorze?- Kuchennym...:):):):):)- Czy ten pędzel jest do malowania ścian, czy do sufitów?:):):):):)-Czy ten korek w paczkach jest ścienny czy też podłogowy?- To jest korkowa boazeria ścienna, a więc na ścianę.-To dlaczego leży na podłodze?:):):):):):) (mniej)

Dostałem kolejnego anonimowego maila wysłanego z portalu na którym zamieszczam swoje wiersze. Kolejny raz była to wiązanka przekleństwem bym się zniechęcił i zamilkł. Aż tak bardzo ic... (więcej)

Dostałem kolejnego anonimowego maila wysłanego z portalu na którym zamieszczam swoje wiersze. Kolejny raz była to wiązanka przekleństwem bym się zniechęcił i zamilkł. Aż tak bardzo ich drażni moje przesłanie, że jeśli tylko zechcemy może być wokół pięknie i miłość jest możliwa? Albo flaki się przewracają w ich brzuchach, gdy wspominam o Bogu? Czy nienawiść może być aż tak wielka, że chce się usunąć jakikolwiek ślad obecności Tego, który Jest sprzed swoich oczów? Nie zniechęcam się. Zwłaszcza, że na stronie pojawiają się całkiem pozytywne komentarze do moich wierszy. Jeśli moje wiersze wywołują aż takie emocje, świadczy to o tym, że nie można przejść obok nich obojętnie. Że trafiaja do serc i umysłów. A to dla mnie dobra wiadomość jako poety. Nawet wyzwiska mogą okazać się komplementem. Dlatego jutro znów umieszczę kolejne dzieła. (mniej)

Ciekaw jestem dlaczego większość z tych zażartych ateistów, którzy na każdym kroku wyśmiewają się z Kościoła i udowadniają nieistnienie Boga mimo wszystko biorą śluby kościelne... (więcej)

Ciekaw jestem dlaczego większość z tych zażartych ateistów, którzy na każdym kroku wyśmiewają się z Kościoła i udowadniają nieistnienie Boga mimo wszystko biorą śluby kościelne, posyłają dzieci do I Komunii Świętej, w Wielką Sobotę gnają z koszyczkiem do kościoła, proszą o pogrzeb katolicki dla swych bliskich zmarłych... Dlaczego tak się zaperzają, gdy czyjeś świadectwo poruszy nitkę sumienia, a więc czegoś, czego podobno nie istnieje.Nikt nie jest z natury zły, nikt nie jest do końca niewierzący, w każdym jest choć okruszek miłości. Dlatego warto być cierpliwym. I wierzyć, że kiedyś wszyscy spotkamy się w niebie. Mimo wszystko. (mniej)

Moje wiersze. Może najwrażliwsza cząstka "ja" sprzed lat. Nie cieszą się one tutaj popularnością. W statystyce notki poetyckie mają najmniejszą ilość wejść. Byłem wtedy młodym lice... (więcej)

Moje wiersze. Może najwrażliwsza cząstka "ja" sprzed lat. Nie cieszą się one tutaj popularnością. W statystyce notki poetyckie mają najmniejszą ilość wejść. Byłem wtedy młodym licealistą, gdy one powstawały. Czytali je przyjaciele, często jeszcze ciepłe "spod pióra". W nich ukryta była cała wrażliwość tamtych dni, cała uczuciowość człowieka miotanego hormonami dojrzewania i kształtowania własnego światopoglądu. Miałem ambicje zmienić świat... Moja nieśmiałość i brak wiary w siebie sprawiały jednak, że ambicje urzeczywistniałem jedynie na kartkach papieru.Dziś piszę mniej wierszy. Ale więcej działam.A tu link do moich wierszy:Poezja (mniej)

Powoli mam już to za sobą. Wielka operacja pod kryptonimem WYMIANA MEBLI. I efekt wydaje się całkiem zadowalający. Wbrew opinii szyderców z pracy, którzy od samego początku wr&... (więcej)

Powoli mam już to za sobą. Wielka operacja pod kryptonimem WYMIANA MEBLI. I efekt wydaje się całkiem zadowalający. Wbrew opinii szyderców z pracy, którzy od samego początku wróżyli klapę. Zresztą to ich specjalność i już się do tego przyzwyczaiłem.Na początku obśmiali ideę zamówienia mebli w sklepie internetowym. Nie kupowałem jednak kota w worku, gdyż te same meble obejrzałem wcześniej w salonie meblowym. Jeśli zatem znalazłem je tańsze w internecie o ponad 30% czemu nie skorzystać z tej okazji? Już od lat większość poważniejszych zakupów robię w internecie i jeszcze się nie sparzyłem. Od mieszkania, przez samochód, po ekspres do kawy i krzyżyk na szyję. Miały wedle nich przyjść uszkodzone i wybrakowane... Nie przyszły.Druga sprawa, czy dam radę je złożyć. Musiałem się zmierzyć z 23 paczkami mebli. Ponad półtora tysiącami wkrętów, kołków i innych narzędzi tortur. Nie jestem złotą rączką, w sprzęt specjalistyczny też nie jestem wyposażony ( okazało się, że zawieruszył mi się nawet krzyżak) ... Dałem sobie radę.Miało mi też braknąć czasu. Radzili mi wziąć urlop, bo wolna sobota i poniedziałek to stanowczo za mało, by skręcić tą masę płyt wiórowych... Skręciłem.Teraz mam swoją chwilę satysfakcji, gdy podziwiam swoje odmienione mieszkanie. Choć tym bałaganem, stertą kartonów, pozostałości po starych meblach, wykorzystywaniem nad wyraz chętnych dzieci do pomocy tak, by nie zrobiły sobie i meblom żadnej szkody, rozszyfrowaniem mętnych instrukcji i zgłębianiem, która część jest którą... jestem trochę zmęczony.Stąd moja mniejsza aktywność na tym blogu w ostatnich dniach. (mniej)

Od paru sezonów mam narty biegówki. Fajnie tak pobiegać drogą przez las w ciszy i samotności otoczony urokami przyrody. Przyjemnie zmęczony.Ale pech chce, że albo nie ma śniegu... (więcej)

Od paru sezonów mam narty biegówki. Fajnie tak pobiegać drogą przez las w ciszy i samotności otoczony urokami przyrody. Przyjemnie zmęczony.Ale pech chce, że albo nie ma śniegu, albo nie mam czasu, lub zdrowie szwankuje. Chyba miałem dopiero kilka szans, by sprawdzić swoją kondycję.Jutro mam jedyną wolną sobotę w lutym. Śnieg również dopisuje. Ale... Właśnie dostałem wiadomość, że akurat jutro kurier ma mi dostarczyć zestaw mebli. A czekam na niego już miesiąc. Meble nie tylko muszę wnieść ale i samemu zmontować. Więc zajęcia mam dość na cały dzień.I jak tu nie mówić o pechu? (mniej)

Dziękuję Wam za komentarze do moich wpisów. Zawsze to miło mieć potwierdzenie, że ktoś zagląda na tę stronę, by zapoznac się z moim spojrzeniem na rzeczywistość. Smuci mnie jednak bar... (więcej)

Dziękuję Wam za komentarze do moich wpisów. Zawsze to miło mieć potwierdzenie, że ktoś zagląda na tę stronę, by zapoznac się z moim spojrzeniem na rzeczywistość. Smuci mnie jednak bardzo, że tak często nasze zdania są rozbieżne. Że nie podzielacie mojej miłości i mego sensu życia.Może takie porównanie: dziewczyna zakochała się do szaleństwa w chłopaku, ale wszyscy jej bliscy mają jej to za złe, wytykając wady ukochanego. Ona je również dostrzega, ale nie zwraca na nie tak wielkiej uwagi, nie przecenia ich, gdyż jej oczy są pełne jego pozytywnych cech, które zauroczyły jej serce.Albo inne porównanie ze skeczu kabaretowego sprzed wielu lat. Panie majster, nie mogę pracować, gdyż koło w traktorze jest zepsute. A ile jest dobrych? - pyta majster. Trzy - odpowiada traktorzysta. To nie lepiej tak mówić od razu? .... Ale cóż z tego, że trzy koła są dobre, jeśli z powodu jednego, cała maszyna stoi?Mnie też rani i gorszy postawa wielu kapłanów w naszym kraju. Ale czy to wystarczający powód, by odrzucić cały Kościół jako taki? Wielu księży jest chytrych i pazernych na bogactwo. Ale, jak sami zauważyliście w komentarzach, żyjemy w społeczeństwie na wskroś przenikniętym konsumpcjonizmem. A księża nie urodzili się na księżycu. Z drugiej strony jakoś mało kto dostrzega działalność charytatywną Kościoła. Jego skalę. Zwłaszcza w krajach trzeciego świata.Inna sprawa - mieszanie się księży do polityki. Zgadzam się, że to może być denerwujące. Ale zwróćcie proszę uwagę, że częstokroć te wypowiedzi, uważane za polityczne, dotyczą spraw czysto moralnych. A więc rozróżniania dobra od zła. A tutaj chyba nikt nie może zarzucić, że nie jest to działka Kościoła. Bardziej sprawiedliwe jest zatem stwierdzenie, że to polityka wtrąca się do moralności, zawłaszczając takie tematy jak aborcja, eutanazja itp.I na koniec spowiedź. Zgadzam się, że formuła spowiedzi została wymyślona przez Kościół. Zmienia się ona bowiem na przestrzeni czasu. Dopasowana jest ona bowiem do mentalności człowieka. Czy nie zdarza się wam zwierzać ze swoich smutków i cierpień przyjacielowi? Przecież spowiedź to nie jest tylko wyznanie grzechów, żeby dostać rozgrzeszenie! Nie wystarczy tylko wiedzieć, że Jezus mnie kocha i wybacza zło jeśli za nie żałuję. Czasami konieczne jest powiedzieć "przepraszam" na głos. I usłyszeć słowa przebaczenia. Czyż tak nie jest również w relacjach z waszymi bliskimi?Coraz większą popularnością cieszą się wizyty u psychoterapeutów. I tutaj nikt jakoś się nie żali, że koleś wysłuchuje nasze najskrytsze tajemnice. I w dodatku bierze za to pieniądze!Czy potraficie dostrzec dobro? A nie tylko wylewać całą beczkę miodu z powodu łyżki dziegciu? (mniej)

Dziś rano coś mnie tchnęło, by obejrzeć nasze zdjęcia sprzed lat. W tym swoistym wehikule czasu przeniosłem się do chwil, gdy byliśmy młodzi. Pełno uśmiechów, nasze szkraby jeszcze ta... (więcej)

Dziś rano coś mnie tchnęło, by obejrzeć nasze zdjęcia sprzed lat. W tym swoistym wehikule czasu przeniosłem się do chwil, gdy byliśmy młodzi. Pełno uśmiechów, nasze szkraby jeszcze takie malutkie, lub dopiero w planach... Spotkania, wycieczki, codzienne życie, kolejne święta, jakieś nieme gesty, wymowne wielce spojrzenia... Po prostu szczęście... A może nawet SZCZĘŚCIE.Prawdziwe szczęście, jego smak, poznajemy dopiero z perspektywy czasu. To co wydaje się teraz zwyczajne, dopiero z dystansu nabiera prawdziwej wartości. Jak wino, czy prawdziwy przebój muzyczny.Teraz, w tej chwili, możemy się cieszyć jedynie złudą. Ulotną. Fajerwerkiem, który z hukiem robi silne wrażenie i znika zostawiając niejednokrotnie za sobą trochę smrodu.Czy zatem "w życiu piękne są tylko chwile"? (mniej)

Aby podszkolić się w języku angielskim zapisałem się na typową socialweb, gdzie spotykają się uczący się wszystkich języków ze wszystkich stron świata. Nic wszak nie zastąpi kontaktu ... (więcej)

Aby podszkolić się w języku angielskim zapisałem się na typową socialweb, gdzie spotykają się uczący się wszystkich języków ze wszystkich stron świata. Nic wszak nie zastąpi kontaktu z żywym językiem penfrienda. Zwłaszcza jeśli jest native speakerem, który chce się przy okazji uczyć języka polskiego. Idea słuszna. Zapisałem się, wysłałem kilka zaproszeń. Dziś dostałem pierwsze. Z Hawajów. Super mieć znajomych na drugim końcu świata, ale... dziewczyna pisze, że nie tyle szuka kogoś do korespondencji w języku angielskim, ile partnera do bliższych kontaktów.SzokCzyżby pomyliła portal z anonsami towarzyskimi? Albo chciała uciec ze Stanów do Polski? Co sobie ona myśli? Ludzie bywają dziwni... Nawet na końcu świata... (mniej)

Gdy drzwi w twym życiu
już tradycyjnie
przed nosem ktoś zamknie
los otwiera okno
... na dziesiątym piętrze
i czeka aż opadnie
twoje napięcie
Niech ci trawa... (więcej)

Gdy drzwi w twym życiu
już tradycyjnie
przed nosem ktoś zamknie
los otwiera okno
... na dziesiątym piętrze
i czeka aż opadnie
twoje napięcie
Niech ci trawa miękką będzie
pierzynką
Marmurowa kołderka
ciepła ci nie da
Nóżki będziesz miał zimne
- nie dojdziesz do nieba (mniej)

Nie chciałaś tego
Jakoś samo to przyszło
Wylazło niewiadomo skąd
przyczłapało się
jak zapomniane psisko
polizało w stopy
zabłysnęło okiem(więcej)

Nie chciałaś tego
Jakoś samo to przyszło
Wylazło niewiadomo skąd
przyczłapało się
jak zapomniane psisko
polizało w stopy
zabłysnęło okiem
pomerdało ogonkiem...
Skusiło
(mniej)

Chłopcy szaleją, skaczą po meblach z głośnymi chichotami, gonia się po mieszkaniach na lokomotywach i rowerkach, śpiewają na całe gardło piosenki... Powinienem być szczęśliwy ich widząc. Że ... (więcej)

Chłopcy szaleją, skaczą po meblach z głośnymi chichotami, gonia się po mieszkaniach na lokomotywach i rowerkach, śpiewają na całe gardło piosenki... Powinienem być szczęśliwy ich widząc. Że potrafią się razem bawić, że czują się szczęśliwe skoro się szczerze śmieją... Jednak ja je strofuję, uciszam poszukując ciszy po powrocie z pracy. Potem tego żałuję, ale jednak... (mniej)

Dziś rano postanowiłem sprawdzić, jak też długo mogą spać moje dzieci i żona jeśli by się ich nie budziło. Marek jak zwykle w nocy przejawiał wielką ochotę do niespania i jak zwykle konieczn... (więcej)

Dziś rano postanowiłem sprawdzić, jak też długo mogą spać moje dzieci i żona jeśli by się ich nie budziło. Marek jak zwykle w nocy przejawiał wielką ochotę do niespania i jak zwykle koniecznie chciał przyjść i pozostać w naszym łóżku. Cały "nocny Marek". Ale nad ranem znów zasnął. Ja już nie... Wstałem, wykąpałem się, przygotowałem śniadanie, zdążyłem zgłodnieć...Niedźwiedzie wyszły z barłogów za pięć 10 rano...To pora śniadania, czy już południowej kawy przed wyjściem do pracy? (mniej)

Poranek z chłopcami na dobry początek dnia. Tradycyjnie po przebudzeniu czytam Pismo Święte w ramach porannej modlitwy i tradycyjnie już dołącza się do mnie moja najmłodsza pociecha - dwule... (więcej)

Poranek z chłopcami na dobry początek dnia. Tradycyjnie po przebudzeniu czytam Pismo Święte w ramach porannej modlitwy i tradycyjnie już dołącza się do mnie moja najmłodsza pociecha - dwuletni Mareczek. Z wielką powagą wyciąga z szuflady opasłą książkę i udaje, że czyta... Zauważyłem, że książkę ma odwróconą, więc z delikatnym uśmiechem mu mówię: - Do góry nogami... A Mareczek posłusznie szybko się kładzie na plecy i wyciąga wysoooko swoje gołe nóżki. Nasz śmiech przywołuje z pokoju chłopców Szymonka. Rezolutny pięciolatek właśnie się ubierał. - Zobaczcie jakie dziwne skarpety znalazłem w swojej szufladzie. Strasznie długie. Rzeczywiście, moje skarpetki, rozmiar 29, sięgały mu powyżej kolan... (mniej)

Dziękuję Olku za uważną lekturę mojego blogu i pozostawienie sporej liczby komentarzy. Pozwoliłem je sobie skomentować. Lubię bowiem polemikę. Zapraszam też innych do niej. W grupie będzie n... (więcej)

Dziękuję Olku za uważną lekturę mojego blogu i pozostawienie sporej liczby komentarzy. Pozwoliłem je sobie skomentować. Lubię bowiem polemikę. Zapraszam też innych do niej. W grupie będzie nam raźniej. Często z takiej dyskusji rodzi się wiele dobra. Pod warunkiem, że wszyscy są otwarci na innych. A nie uparcie obstają na swoim, nawet wtedy gdy się mylą. (mniej)

Czyż to nie pozorna sprzeczność we mnie?Z jednej strony poszukuję jak największego uporządkowania w swoim życiu. Sztywnych reguł, porządku dnia, stabilności. Codziennie rano, przed wstaniem ... (więcej)

Czyż to nie pozorna sprzeczność we mnie?Z jednej strony poszukuję jak największego uporządkowania w swoim życiu. Sztywnych reguł, porządku dnia, stabilności. Codziennie rano, przed wstaniem lektura Pisma Świętego, potem zrobienia mleczka dla Marka, kąpiel i śniadanie, odprowadzenie Szymonka do przedszkola, rozmówki angielskie na supermemo, w południe kawa, praca, obiad po pracy, ćwiczenia z angielskiego, lektura, wspólne czytanie Merthona z Alą, bajka na dobranoc dla Szymonka i wspólna z nim modlitwa, przeglądanie wiadomości w necie i podsumowanie dnia tuż przed zaśnięciem. I tak dzień w dzień. Jakiekolwiek odstępstwo burzy wewnętrzną harmonię. Stabilizacja, stabilizacja, stabilizacja...Z drugiej strony ciągle chcę zmian. Ciągle szukam nowszych wersji, lepszych opcji. Szukam lepszych banków, lepszych lokat, lepszych operatorów komórkowych. Co 10 minut zmieniam tapetę na pulpicie komputera. Zmieniam oprogramowania, książki po przeczytaniu kilku stron, podręczniki do angielskiego po rozwiązaniu kilku ćwiczeń. Zmiana, zmiana, zmiana.I ciągle te dwie siły ciągnące w przeciwległych kierunkach szarpią mną.Czy to sprzeczność? Czy tylko pozorna? (mniej)

Obserwuję często, jak przystało na świadomego ojca, podejście innych ludzi do małych dzieci. Najczęściej są to babcie zajmujące się swymi wnukami, gdy obydwoje rodzice są w pracy. A więc pr... (więcej)

Obserwuję często, jak przystało na świadomego ojca, podejście innych ludzi do małych dzieci. Najczęściej są to babcie zajmujące się swymi wnukami, gdy obydwoje rodzice są w pracy. A więc przez większość dnia.Przeważnie dostrzegam dwie skrajne postawy. Albo pozostawienie dziecka samemu sobie, albo nadopiekuńczość. Albo plotkowanie z olbrzymim zaaferowaniem z sąsiadkami, podczas gdy dziecko robi cokolwiek i gdziekolwiek. Albo wyręczanie malucha we wszystkim. I ta druga postawa szczególnie mnie niepokoi."Nie biegnij, bo się przewrócisz. Nie wchodź do piaskownicy, bo się pobrudzisz. Zaraz cię podniosę. Daj, poprawię szeleczki. Nakarmić cię? Pokroję ci kromeczkę na małe kawałeczki, byś nie musiała gryźć"... I tak w kółko. Babcia posprząta, babcia nakarmi, babcia ubierze, babcia wysmarka nosek, pomoże zrobić siusiu, ponosi na rączkach, żeby nóżki odpoczęły... I to nie tylko w stosunku w stosunku do paromiesięcznych niemowlaków, ale i do wyrośniętych przedszkolaków. W efekcie rośnie kolejne pokolenie albo życiowych niedorajdów, albo cwaniaczków, wykorzystujących innych. Wszystko po najmniejszej linii oporu. W przypadku jakichkolwiek trudności albo rozglądanie się za kimś, kto ich wyręczy, jak kiedyś dziadek, albo ucieczka i rezygnacja. "Może ktoś usłyszy mój płacz i mi pomoże...".A gdzie samodzielność, zaradność, samozaparcie, samodyscyplina? Gdy rozmawiam z nimi na ten temat, dlaczego usuwają wszystkie problemy spod nóg swoich wychowanków, dlaczego ich we wszystkim wyręczają, odparowują, że w dorosłym życiu dostaną w kość, więc teraz niech mają szczęśliwe dzieciństwo...Czy zastanawiają się jednak jak im pomóc dzisiaj wobec jutrzejszych problemów? Gdy ich w końcu zabraknie? (mniej)

Kolejna źle przespana noc. A właściwie kilka zdrzemnięć w ciągu nocy. Powoli staje się to normą. Zatrważającą zasadą. Nie pamiętam, żebym w ostatnim dziesięcioleciu wyspał się "do syta&... (więcej)

Kolejna źle przespana noc. A właściwie kilka zdrzemnięć w ciągu nocy. Powoli staje się to normą. Zatrważającą zasadą. Nie pamiętam, żebym w ostatnim dziesięcioleciu wyspał się "do syta". A po ciężkim zwleczeniu sie z łóżka, umysł pracuje na wolniejszych obrotach. Muszę głęboko się zastanawiać nawet nad najzwyklejszymi czynnościami. Przypominać sobie o zamknięciu drzwi, o zgaszeniu światła, o jedzeniu, kolejności czynności przy przygotowywaniu sobie herbaty... A potem zastanawiać się i sprawdzać, czy wszystko dobrze zrobiłem... Zanika tak użyteczny automatyzm prozaicznych czynności. A najgorsze jest wszechogarniające zmęczenie...Może ktoś zechce mnie pocieszyć, że dziś jest niedziela, więc sobie odpocznę. Ale przecież znów muszę iść do pracy. A tam wobec klientów sprawiać wrażenie rześkiego, wypoczętego i pełnego ochoty, by usłużyć we wszystkim... I jak tu dobrze życzyć zwolennikom handlu w niedzielę? (mniej)

"Są tacy chrześcijanie, dla których obecność lub nieobecność Jezusa w ich duszy praktycznie nie ma żadnego znaczenia. Przechodzą ze stanu łaski do grzechu i nie odczuwają żadnego cierpienia i bólu, żadnego smutku i trwogi. Przzechodzą od grzechu do łaski i nie sprawiaja wrażenia ludzi, którzy powrócili z piekła, ktorzy powrócili ze śmierci do życia." (F. Suarez) Jak się czuję odchodząc od kratek konfesjonału? Czy rozpiera mnie radość ocalonego, czy też znudzenie po odbębnieniu kolejnego obowiązku o znaczeniu zupełnie niezrozumiałym? (mniej)

Przyjaciele to skarb. Mieć skarb pod ręką to być bogatym. Niestety z moimi przyjaciółmi spotykam się tak rzadko. Wszyscy już żyją własnym życiem. Czasami dzielą nas tysiące kilometr&o... (więcej)

Przyjaciele to skarb. Mieć skarb pod ręką to być bogatym. Niestety z moimi przyjaciółmi spotykam się tak rzadko. Wszyscy już żyją własnym życiem. Czasami dzielą nas tysiące kilometrów. Zawsze jednak spotkanie całej naszej grupy serdecznych przyjaciół jest pełne radości i innych pozytywnych emocji.Tysiące kilometrów... Ania przyjechała na krótki wypoczynek do Polski z misji w okropnie dalekich Emiratach Arabskich. Opowieści jej, to kontakt z zupełnie inną kulturą, którą zazwyczaj znamy jedynie z reporterskich relacji z kolejnych zamachów terrorystycznych. Wiele by było opowiadać, a i tak przekazała nam ledwie rzut okiem na ten inny świat, gdzie taniec chłopaka z dziewczyną jest przestępstwem, podobnie jak noszenie krzyżyka.Wesołe rozmowy i dowcipy krzyżujące się pomiędzy dorosłymi facetami i kobietami ciągle są takie same. Jak przed dwudziestu laty, gdy byliśmy piękni i młodzi. Dużo śmiechu jest najlepszym lekarstwem na przygnębienie. Zwłaszcza śmiechu autentycznego, w atmosferze zaufania i otwartości. Gdzie nikt nie łapie za słówka i obraża się z byle jakiego powodu...Przyjaciele...Niestety na drugi dzień, znów wrócił tępy ból głowy, obezwładniający. Podobno migrena dotyka kobiety, a kac pijących alkohole. Podobno na nadciśnienie cierpią otyli palacze... Dlaczego zatem cierpię? (mniej)

Tak się składa, że rokrocznie prześladuje nas pech w sylwestra. Albo norka przegryzie nam kable pod maską samochodu, że nijak wybrać się na imprezę. Albo przynajmniej akmulator siądzie. Inny... (więcej)

Tak się składa, że rokrocznie prześladuje nas pech w sylwestra. Albo norka przegryzie nam kable pod maską samochodu, że nijak wybrać się na imprezę. Albo przynajmniej akmulator siądzie. Innym zaś razem musiałem zamiast na tańce wybrać się z Alą do szpitala... W tym roku też najpierw musieliśmy dzwonić do kuzyna, by przyjechał po nas swym autem, bo nasz siadł, a później okazało się, że dzieciaki się rozchorowały....A podobno jaki Nowy Rok, taki cały rok... A dziwię się, czemu ze mnie taki pechowiec. (mniej)

Gdy w okresie świątecznym przeglądało się wypowiedzi forumowiczów w komentarzach do tekstów o tematyce religijnej, zaraz przypominają mi się słowa św. Augustyna, które t... (więcej)

Gdy w okresie świątecznym przeglądało się wypowiedzi forumowiczów w komentarzach do tekstów o tematyce religijnej, zaraz przypominają mi się słowa św. Augustyna, które trafnie oddają przyczyny takiego, a nie innego stosunku wielu młodych ludzi do Kościoła. A przypominam, że napisał je ponad tysiąc lat temu.Nie można powiedzieć, że chrześcijanie nie cierpią prześladowań. Jeżeli chcesz sprawdzić, czy to powiedzenie jest prawdziwe, zacznij żyć pobożnie, a przekonasz się, jak jest ono słuszne. Dawniej nakłaniano chrześcijan do wyrzeczenia się Chrystusa; dzisiaj uczy się ich zapierać się Chrystusa. Wówczas ich zmuszano, teraz ich się uczy; wówczas stosowano przemoc, dzisiaj stosuje się podstępy; wówczas wściekle warczano na uczniów Jezusa, dzisiaj przy całej przymilnej i zalotnej potulności stara się nie zwracać na Niego uwagi. A czyni się to tak, by nie stwarzać pozoru, że się ich oddala od Chrystusa.Ośmieszyć, splugawić, zadrwić, określić jako głupie, zacofane, pasujące jedynie do pań w moherowych beretach... Czy łatwiej wystawić się na oplucia, czy zacząć drwić z innymi? (mniej)

Święta, Święta i po Świętach. Choć świętować jeszcze by się chciało, a wielu ma jeszcze wolne. Jak jednak spędzają ten czas?Po dwóch dniach wolnego wróciłem do pracy w markeci... (więcej)

Święta, Święta i po Świętach. Choć świętować jeszcze by się chciało, a wielu ma jeszcze wolne. Jak jednak spędzają ten czas?Po dwóch dniach wolnego wróciłem do pracy w markecie. Od razu otoczyła mnie hałastra wygłodniałych <klientów>. Wielkie tłumy na parkingu, tłumy na korytarzach. Bez przerwy ktoś kręci się na sklepie... Czy wszyscy oni tak pobalowali w czasie wieczerzy wigilijnej, że teraz potrzebują odremontowywać swoje mieszkania? Bo jakiż inny sens wizyty w sklepie z podłogami pomiędzy Bożym Narodzeniem a Sylwestrem? Petard bowiem nie sprzedajemy. Niestety olbrzymia ilość ludzi uzależniona jest od biegania po sklepach. Oglądania pełnych półek dóbr, które wcale nie są potrzebne, albo na które ich nie stać. Cieszą jednak oczy jak świecidełka, albo... telenowele w telewizji. Pozwalają marzyć. Obserwuję sporo ludzi, którzy przychodzą do nas codziennie i nic nie kupują. A w dni wolne przychodzą z całymi rodzinami. By wszystko zobaczyć, pomacać, coś się dowiedzieć, porównać ceny, wzory, kolory... Pewnie dla tych tłumów <sklepowych turystów>, którzy się przewijają przede mną dwa dni z zamkniętymi sklepami jakie mamy za sobą, to był czas stracony.Jakie to smutne... (mniej)

"Czyż może niewiasta zapomnieć o swym niemowlęciu, ta, która kocha syna swego łona? A nawet gdyby ona zapomniała, Ja nie zapomnę o tobie!
Oto wyryłem cię na obu dłoniach, t... (więcej)

"Czyż może niewiasta zapomnieć o swym niemowlęciu, ta, która kocha syna swego łona? A nawet gdyby ona zapomniała, Ja nie zapomnę o tobie!
Oto wyryłem cię na obu dłoniach, twe mury ustawicznie są przede Mną." Prorok Izajasz przekazał nam zapewnienie o niewygasłej miłości Bożej do każdego z nas. Większej nad wszystkie inne uczucia. On jest dla nas i Ojcem i Matką. Oparciem i czułością. Autorytetem i miłosierdziem. Nasze imiona ma wyryte na obu dłoniach. Jak tatuaże, których bardzo trudno się pozbyć.Ktoś mocno zakochany, wręcz szalony w swej miłości, daje znak swej miłości na swym własnym ciele. Czy to umieszczając inicjały, czy też całe imiona. Różne części ciała przeznacza się na ten cel. Ale raczej jakieś dyskretne, nie rzucające się w oczy. Jakby to wyzwanie miałoby być z jednej strony niemilknącym manifestem, a jednocześnie czymś intymnym, znanym tylko samym zainteresowanym. Bóg swej miłości nie kryje pod biustonoszem lub na plecach. Lecz nasze imiona ma ciągle przed swoimi oczami. Na obu dłoniach. Tam gdzie jesteśmy bezpiecznie utuleni. (mniej)

Czyż Święta Bożego Narodzenia mają być tylko czasem prezentów, choinki, opłatka i karpia? Czyż w tym dniu mamy się cieszyć wyłącznie nowym gadżetem owiniętym w kokardę i ulgą po szal... (więcej)

Czyż Święta Bożego Narodzenia mają być tylko czasem prezentów, choinki, opłatka i karpia? Czyż w tym dniu mamy się cieszyć wyłącznie nowym gadżetem owiniętym w kokardę i ulgą po szale przedświątecznego "szopingu" i sprzątania? A gdzie miejsce na radość z tego niepojętego faktu, że Bóg nie chciał być kimś odległym i mistycznym lecz w ubogiej szopie stał się jednym z nas?Dlaczego chcą nam ukraść tą nadzieję? Cóż zawiniliśmy fachowcom od marketingu?Wstrząsnął mną news w którym wyczytałem, jak gdzieś w Anglii podczas festiwalu kolęd zabroniono śpiewać "Cichą noc". Nie spodobało się organizatorom wspominanie w tekście o Dzieciątku Jezus, co raziło ich uczucia. A ile razy moje uczucia są głęboko ranione tą komercyjną sieczką w marketingach i mediach?A Święta Bożego Narodzenia to czas pokoju... (mniej)

Ilekroć czytam synkowi bajeczki albo gazetki odpowiednie dla jego wieku, rzuca mi się w oczy jeden szczegół. Zawsze jest mowa, że dzieckiem zajmuje się mama albo babcia. Jeśli już jes... (więcej)

Ilekroć czytam synkowi bajeczki albo gazetki odpowiednie dla jego wieku, rzuca mi się w oczy jeden szczegół. Zawsze jest mowa, że dzieckiem zajmuje się mama albo babcia. Jeśli już jest mowa o ojcu, to albo jest w pracy, albo siedzi przed telewizorem lub za gazetą. I od czasu do czasu odburknie na odczepnego.Być może jest to powszechny model. Niestety. Ale czy w ten sposób nie pogłębia się i nie gruntuje tego podziału?Żądam uprawnienia tat i mamuś! (mniej)

Niepokój sprawia, że oczy mamy dookoła głowy, wyrastają nam dodatkowe pary rąk, mięsnie spinają się jak do skoku na dziesiąte piętro, a drżenie rąk rozlewa na kolana wrzącą kawę. Chce... (więcej)

Niepokój sprawia, że oczy mamy dookoła głowy, wyrastają nam dodatkowe pary rąk, mięsnie spinają się jak do skoku na dziesiąte piętro, a drżenie rąk rozlewa na kolana wrzącą kawę. Chcemy jak najlepiej, a czujemy zagrożenie. Często nienazwane. Wróg może zaatakować z każdej strony i zburzyć nasz doskonały plan. Z każdej strony, więc wszystko sprawdzamy kilkakrotnie. Może być mikrobem powalającym naszych bliskich chorobą. Albo złym humorem szefa... Nie sposób się przed nim zabezpieczyć. Stąd odczuwamy niepokój. Czyli strach...A wystarczy przyznać sobie luksusowe prawo do porażek. Do tego, że nie wszystko musi się udać. Że czasami musimy się zdać na innych. Zaufać.By niepokój zamienił się w pokój ufności.A wtedy dalej można robić swoje. Ale jakże inaczej. Owocniej. (mniej)

Nasi synowie...Ile możemy, staramy się dać im cząstkę siebie. I to tę najlepszą. Zwłaszcza żona ma ambicje być najlepszą mamą. Powierzenie dziecku pod opiekę komukolwiek, nawet babciom, jest... (więcej)

Nasi synowie...Ile możemy, staramy się dać im cząstkę siebie. I to tę najlepszą. Zwłaszcza żona ma ambicje być najlepszą mamą. Powierzenie dziecku pod opiekę komukolwiek, nawet babciom, jest dla nas złem koniecznym. I faktycznie chwilami żałuję, że pracuję, gdyż tracę te kilkaset godzin w miesiącu, które mógłbym ofiarować Szymonowi i Markowi.To pierwsza strona medalu.Tą drugą jest jednak fakt, że dzieląc swoje życie na pracę, dzieci, dom i sen, staję się coraz bardziej pusty. Czytając im bajki, grając z nimi w różne gry, chichrając się i kotłując w łaskotkach, czuję jak coraz mocniej jesteśmy rodziną...Ale czy być sobą to tylko być pracownikiem firmy i ojcem?Podobnie w nocy, gdy młodsza pociecha przytuptuje ze swej sypialni do naszego łóżka, by utulić się do głębokiego snu pomiędzy nami, zastanawiam się - jesteśmy coraz ściślejszą rodziną; ale jakim stajemy się małżeństwem?Czy taka jest kolej rzeczy? (mniej)

W ostatnich dniach byliśmy medialnymi świadkami dramatu rozgrywajacego się w Bombaju. Wszyscy z oburzeniem i współczuciem mogli śledzić los mordowanych przez terrorystów ofiar.... (więcej)

W ostatnich dniach byliśmy medialnymi świadkami dramatu rozgrywajacego się w Bombaju. Wszyscy z oburzeniem i współczuciem mogli śledzić los mordowanych przez terrorystów ofiar. W wiadomościach i na stronach internetowych kręcił się licznik rejestrujący uśmierconych. Liczba powyżej 150 ludzi mocno działa na wyobraźnię. Dlatego dziennikarze dali możliwość śledzenia wydarzeń w Indiach nieomal minuta po minucie...Całkiem jak relacja z meczu piłkarskiego.Tymczasem w tym samym czasie, w tych samych Indiach, giną chrześcijanie mordowani przez fanatycznych wyznawców tamtejszych religii. Płoną kościoły, szkoły i szpitale. Gwałcone są kobiety. Tutaj nie kręcą się liczniki śmierci w mediach. Nie ma relacji na żywo. Podobnie gdzieś przeczytałem krótką wzmiankę o walkach religijnych w Nigerii. Ofiar rozkładających się na ulicach są setki. Grozi wybuchnięciem epidemii. Więcej szczegółów nie znalazłem. Czy dlatego, że tu umierają biedni "kolorowi", a nie bogaci Europejczycy, czy Amerykanie?A przecież wobec śmierci wszyscy jesteśmy równi... (mniej)

Jak głosi nasza Konstytucja, i nie tylko, każdy ma prawo do niedzielnego wypoczynku. I każdy może wypoczywać jak chce. Ale czy każdy? Pracuję w dużym sklepie jako sprzedawca. Nie jest to as... (więcej)

Jak głosi nasza Konstytucja, i nie tylko, każdy ma prawo do niedzielnego wypoczynku. I każdy może wypoczywać jak chce. Ale czy każdy? Pracuję w dużym sklepie jako sprzedawca. Nie jest to asortyment pierwszej potrzeby, gdyż sprzedaję artykuły do wykończenia wnętrz. Na przykład podłogi drewniane. Jesteśmy zmuszeni do pracy również w niedzielę. Niby jest to dobrowolne, ale sklep musi być otwarty i ktoś musi w nim obsługiwać klientów. Co niedzielę zatem obserwuję dzikie tłumy przewalające się przez sklep. Całe rodziny. Ruch jest dużo większy niż w tygodniu. Każdy ma prawo do niedzielnego wypoczynku. Ale czy dotyczy to również sprzedawców? Przecież też chcemy odpocząć. Zjeść niedzielny obiad z resztą rodziny, pójść do kościoła... Tymczasem musimy być ciągle do usług. Jak strażacy czy służba zdrowia. A i tak wysłuchujemy żale dlaczego już zamykamy... (mniej)

Przeczytałem niedawno, że warunkiem niepogłębiania się depresji, jest posiadanie dobrzepłatnej pracy, w której chory może się samorealizować. A więc zgodnej z jego zainteresowaniami, ... (więcej)

Przeczytałem niedawno, że warunkiem niepogłębiania się depresji, jest posiadanie dobrzepłatnej pracy, w której chory może się samorealizować. A więc zgodnej z jego zainteresowaniami, zdolnościami, w której może odnosić sukcesy i robić karierę...Tymczasem wiadomo, że człowiek w depresji nie wierzy w swoje możliwości, z góry jest nastawiony negatywnie do wszystkiego, co jest związane z jego osobą, nie podejmuje wyzwań. Nie walczy...Czy ktoś taki może znaleźc dobrą pracę? Przebrnąć przez sito kwalifikacji? Pokazać się w świecie, gdzie na szczycie są młodzi, przebojowi i często bez skrupułów ludzie?Albo długo szuka, albo podejmuję pracę dla niewykwalifikowanych pracowników. Gdzie przyjmują wszystkich. Często na krótki okres. Jeszcze częściej za marne pieniądze. A taka sytuacja pogłębia depresję.I coraz trudniej wyjść z tej matni zaklętego koła. (mniej)

Jeszcze ta długa chwila...
Jeszcze stopień za stopniem
bariera drzwi
Serce bije w rytm moich kroków
zmęczone rączym pośpiechem
Czy to się śni ?
Zimny chł... (więcej)

Jeszcze ta długa chwila...
Jeszcze stopień za stopniem
bariera drzwi
Serce bije w rytm moich kroków
zmęczone rączym pośpiechem
Czy to się śni ?
Zimny chłód dzwonka
niesie mi pociechę
Wnet Ty...
(mniej)

Wczoraj byłem z żoną na wernisażu pewnej artystki mieszkającej w Belgii. Tytuł wystawy - Zgrubienia. Pani od pięciu lat zajmuje się obwijaniem wszystkiego cienką nicią. Szczególnie ... (więcej)

Wczoraj byłem z żoną na wernisażu pewnej artystki mieszkającej w Belgii. Tytuł wystawy - Zgrubienia. Pani od pięciu lat zajmuje się obwijaniem wszystkiego cienką nicią. Szczególnie dużo było igieł i szydeł, ale jej ambicje sięgają kominów i latarni.Zastanawiałem się, skąd może czerpać tyle cierpliwości, żeby godzinami, monotonnie, acz bardzo precyzyjnie, snuć tę swoją nić, by uzyskać efekt rozciągnięcia rzeczywistości. Zgrubienia... Jak sama przyznała, jest to pewien rodzaj obsesji. A my doszliśmy do wniosku, że to pewna forma namiastki kontemplacji. Modlitwa ateistki. Choć to tylko nasze przypuszczenia. A może to podświadoma projekcja ukrytych pragnień macierzyństwa? Albo przeżywanie zmian zachodzących we własnym ciele? Sama wystawa nie robiła dużego wrażenie, ale dyskusje po niej były ciekawe.Przy okazji zrodziły inne myśli. W dzisiejszej sztuce najważniejszy jest nowatorski pomysł. Sam kiedyś takie miałem. Przykładowo multimedialne tomiki poezji łączące wiersze z grafiką i muzyką. I to na długo wcześniej niż wybuchła era Office'a. co z tego dziś pozostało we mnie? (mniej)

Nie zabijesz miłości !
Pierwej umrzesz niż ona
stłamszony muru bezdechem
Nie usuniesz słońca
spuściwszy powieki
by w cieniu swego wnętrza
zaśmiać płacz w pustej... (więcej)

Nie zabijesz miłości !
Pierwej umrzesz niż ona
stłamszony muru bezdechem
Nie usuniesz słońca
spuściwszy powieki
by w cieniu swego wnętrza
zaśmiać płacz w pustej toni
bez końca
lecz nigdy na wieki (mniej)

To już dwa lata. Pamiętam ten dzień listopadowy. Popołudniowe godziny w pracy i telefon od żony. Podekscytowany głos pełen nadziei. Już bez strachu. Wszak to miało być nasze drugie dziecko... (więcej)

To już dwa lata. Pamiętam ten dzień listopadowy. Popołudniowe godziny w pracy i telefon od żony. Podekscytowany głos pełen nadziei. Już bez strachu. Wszak to miało być nasze drugie dziecko. Szybkie załatwianie zastępstwa w sklepie i marsz do szpitala. Raczej pośpieszny. Dobrze pamiętałem jak Szymonek urodził się niecałe dwie godziny od wyjścia z domu.Tym razem wszystko było inaczej. Bez zbędnych emocji. W dodatku w świetle dziennym. Gdzież to się ma do wędrówki uśpionymi ulicami, gdzieś po północy, do oddalonego o dwie przecznice szpitala. Wszyscy kiwają zaskoczeni głowami, że na poród żona poszła na własnych nogach. Teraz mamy co wspominać. Z Mareczkiem było całkiem inaczej.Sam poród przeszedł bezproblemowo. Trwał równie krótko, ale bez jakichś szczególnych momentów, które na długo wyrywają się w pamięci. Tym razem nie było potrzeby, by żona omal nie potargała na strzępy moich spodni w trakcie zmagań z bólami partymi. Zupełnie inaczej też przeżywałem sam moment porodu, gdy po raz pierwszy ujrzałem i pierwszy raz wziąłem do rąk jeszcze połączone pępowiną ciało swego syna.To już dwa lata. Dziś już Mareczek biega jak szalony po naszym pokoju. Koncertowo obsługuje komputer i odtwarzacz CD. Zamiast <tata> wciąż mówi do mnie <kaka>. Całkiem jakbym był znamienitym piłkarzem z drugiej półkuli.To już dwa lata, gdy jestem szczęśliwym ojcem dwójki synów. Kocham Cię Mareczku. (mniej)

Nie widzę Cię !
Ręce same składają się
w ból pustki
A myśli zagonione
rozognione
rzucają się w wyścig
która pierwsza pokona
dzielącą na... (więcej)

Nie widzę Cię !
Ręce same składają się
w ból pustki
A myśli zagonione
rozognione
rzucają się w wyścig
która pierwsza pokona
dzielącą nas przestrzeń
zanim skona...
Jeden dzień bez Ciebie
niezgłębioną pustką
Granica wieczności (mniej)

By zrozumieć wszystko z czym się borykam, muszę wpierw spotkać się z samym sobą. Tylko ja sam wiem najlepiej co we mnie się kryje. Trudno jednak być obiektywnym w takim wypadku. W zależności... (więcej)

By zrozumieć wszystko z czym się borykam, muszę wpierw spotkać się z samym sobą. Tylko ja sam wiem najlepiej co we mnie się kryje. Trudno jednak być obiektywnym w takim wypadku. W zależności od humoru albo robię wszystko żeby się wybielić przed samym sobą, albo się na całego oczerniam. Rzeczywiste poznanie siebie uwolni mnie od tych iluzji, które są źródłem utrapień i niepowodzeń.Poznać prawdę o sobie to rozpoznać namiętności duszy. To rozpoznać emocje, które rządzą myślami, a przez nie moimi czynami.Rozpoznać to jednak nie - oceniać."Nie należy oceniać uczuć, lecz po prostu dopuścić, aby istniały i obserwowac je. Należy nieustannie prowadzić dialog z własnymi uczuciami i namiętnosciami, aby tkwiąca w nich siła przynosiła owoce."(A. Grun)A oceniam uczucia też wtedy, gdy na siłę szukam ich źródeł. Zazwyczaj sprowadza się to do szukania winnych złego uczucia, którego nie akceptuję. A wtedy to nie ja jestem panem swych myśli, lecz złość i żal, które są we mnie. (mniej)

Pamiętam jeden wyjazd na ferie zimowe do Zakopanego. Było to w klasie maturalnej. Noc po studniówce jechałem nocnym pociągiem pospiesznym do Zakopanego. Liczyłem na to, że wypocznę po... (więcej)

Pamiętam jeden wyjazd na ferie zimowe do Zakopanego. Było to w klasie maturalnej. Noc po studniówce jechałem nocnym pociągiem pospiesznym do Zakopanego. Liczyłem na to, że wypocznę podczas długiej drogi, ale ścisk był niemiłosierny i musiałem całą drogę stać z plecakiem na plecach w strasznym ścisku. Przez otwarte okno wdzierał się lodowaty wiatr z drobinkami śniegu, bijąc mnie w swym pędzie po twarzy. Za oknem przemijały kolejne wioski, z zapalonymi gdzieniegdzie światłami w oknach. Zagubione w ciemności stacyjki pozostawały nierozpoznane, gdyż nocny mrok i szybkość pospiesznego pociągu nie pozwalały przeczytać nazwy z zamazanej śniegiem tabliczki na peronie. Ta nieokreśloność i ten wiatr potęgowały wrażenie pędu i chaosu. Czas jakby przyspieszył i jego koniec wydawał się jeszcze odleglejszy niż zwykle.Ale z drugiej strony, obok tęgo pędu, doświadczałem niejako paraliżu. Ścisk i ciężar plecaka nie pozwalały mi się ruszyć. To, że nie sięgałem okna i nie mogłem go zamknąć by dać ulgę swej twarzy, rodziło poczucie bezradności. Niemocy...Wystarczyło jednak wyjść z pociągu o świcie. Nabrać pełnej piersi ostrego górskiego powietrza, nacieszyć oczy majestatem gór... I poczuć sięWOLNYMI tak samo jest w życiu. Niby pęd, ogrom pracy, brak czasu wolnego, chaos i nieuporządkowanie. Niby wszystko wchodzi ci na głowę. Nawet kiedy wreszcie usiądziesz z chwilą dla siebie, nie potrafisz podjąć decyzji, co w końcu możesz zrobić z tego ogromu niezrealizowanych pragnień. Siadasz więc przed telewizorem lub komputerem zdezorientowany i czekasz, aż wciągnie cię na nowo wir wydarzeń, nad którym nie masz już pełni władzyZ drugiej jednak strony czujesz coraz większą stagnację, wypalenie, niemoc i paraliż. Niby świat pędzi do przodu, ale jesteś przeświadczony, że ciągle stoisz w miejscu.A wystarczy tylko wysiąść z tego rozpędzonego pociągu, by poczuć wolność. Jaki sens ma bowiem dążenie do szczęścia, które nas unieszczęśliwia? Czyż nie lepiej wybrać się w długi spacer z licznymi przygodami po drodze, niż tłuc się nocnym pośpiechem donikąd? (mniej)

Jestem poetą. A może bardziej prawdziwiej jest napisać: Byłem poetą? Wszak wiersze, które zamieściłem na tym blogu, powstały szmat czasu temu. Nowszych prób próżno szuka... (więcej)

Jestem poetą. A może bardziej prawdziwiej jest napisać: Byłem poetą? Wszak wiersze, które zamieściłem na tym blogu, powstały szmat czasu temu. Nowszych prób próżno szukać... Choć myśli nieubrane w słowa łomocą stłamszone w głowie.Czasami czuję się jak ów bohater filmu "Dzień świra". Ilekroć brał się on za pracę twórczą, ilekroć zapisał pierwszy wers, tylekroć natchnienie zostawało brutalnie rozproszone przez niepoetycką prozę otaczającej go rzeczywistości.Wieczorem, gdy poddaję się zmęczeniu, kolejny raz rezygnuję z ambicji zrealizowania swych planów. A z każdym dniem są one coraz skromniejsze. Kolejny raz nie sięgnąłem po lekturę, kolejny raz nie pouczyłem się angielskiego, kolejny raz nie napisałem niczego... Nawet ten wpis w blogu jest kolejnym podejściem przerwanym przez codzienne obowiązki, dzieci...Cóż w zamian? Cóż okazało sie pilniejsze od życiowych pasji?Praca od rana do wieczora, jakieś domowe obowiązki, pobieżne przeglądanie niusów w internecie, jakieś przepychanki z dziećmi - raz w zabawie, drugi raz, by dały święty spokój, ustalenia na jutrzejszy dzień z żoną, coraz mniej czułości, jeszcze mniej modlitwy...Jednym słowem - codzienna papka.Czyż tym karmi się poezja?Dostrzec piękno w krzyku pędzących chłopców z pokoju do pokoju. Zachwycić się w kolejce po chleb. Zadumać po obsłużeniu trudnego klienta w sklepie. Rozanielić się zmywając naczynia. Rozwijać się walcząc ze złośliwością komputera. Usłyszeć natchnienie w wyliczance domowych obowiązków...Tak nierealne, że aż śmieszne. Ale tylko w poezji życia mogę odnaleźć brakujące słowa. Chcę w to uwierzyć.Uwierzcie wraz ze mną. (mniej)

“Człowiek pożądliwy jest opętany przez pieniądze. Nie potrafi skorzystać z wypoczynku, przeciwnie - dąży do zdobywania coraz większego majątku, zamiast korzystać i cieszyć się z obecne... (więcej)

“Człowiek pożądliwy jest opętany przez pieniądze. Nie potrafi skorzystać z wypoczynku, przeciwnie - dąży do zdobywania coraz większego majątku, zamiast korzystać i cieszyć się z obecnego stanu posiadania.”(A.Grun)Praca, praca i jeszcze raz praca. Bo ciągle mało. Ciągle brakuje. Ceny tak szybko idą w górę, a zarobki wcale nie. Więc kolejna fucha, nadgodziny. Od świtu do nocy. A wolne chwile jakże często są wypełnione przemyśleniami kręcącymi sie wokół zwitków zadrukowanych szmatek z większa lub mniejszą ilością zer.I wcale nie muszę się czuć materialistą, pracoholikiem. Nie czuć trawiącego żaru pożądania. Jedynie z biegiem czasu diagnozuję u siebie symptomy kolejnej modnej choroby - wypalenia.Z tylu rzeczy rezygnuję, z powodu braku czasu i sił. Coraz mniejszy kontakt z bliskimi. Coraz płytsze myśli -wszystko wokół pracy lub o zmęczeniu pracą.A cóż w zamian? (mniej)

Mój najjaśniejszy Cieniuwielce wielmożnyi wielce łaskawyAniele Boży Stróżu mój !W niemałym zdziwieniuja - stwór dwunożnybez skrzydełi trochę przyciężkawya jeszcze... (więcej)

Mój najjaśniejszy Cieniuwielce wielmożnyi wielce łaskawyAniele Boży Stróżu mój !W niemałym zdziwieniuja - stwór dwunożnybez skrzydełi trochę przyciężkawya jeszcze więcej głupszyganiam Cię wszędziepo wykrotachi po przepaściach…Nie myśląc co to będziesam skaczę przeciw tłumomw uzbrojonych rotachćwiczonych w napaściachi zwyciężamtracąc ledwie guza…Jak się nie zmęczyszwiercąc się jak burzaby swą wszechobecnością
ochronić mnie przednawałnicą głupich błędów ?Ile nagród i pochwałprzyjąłeś z godnościąże wciąż przy mnie ślęczyszgdy ja śnię o niebieskich migdałach ?Mój najjaśniejszy Cieniuobrońco mój z nieba zesłanyjak zwykle nieoczekiwanyAniele Boży Stróżu mój !Bóg Ci zapłaćgdyż ja jak zwykle zapomnę… (mniej)

Karierowicz “pomniejsza wartość innych, aby móc uwierzyć w swoją wielkość: musi zgromadzić wokół siebie krasnoludków, którzy będą go podziwiać.”(A.Gru... (więcej)

Karierowicz “pomniejsza wartość innych, aby móc uwierzyć w swoją wielkość: musi zgromadzić wokół siebie krasnoludków, którzy będą go podziwiać.”(A.Grun)Skąd wybujałe ambicje, dążność do podporządkowania innych, nadmierna agresja?Nie chcę być tym ostatnim, najgorszym, winnym…. A takim się czuję, gdzieś tam głęboko w bolesnych zakamarkach swojej świadomości. Pokłady tej sadzy okładały się przez laty wraz z każdym obśmianiem, niepowodzeniem, niespełnieniem pokładanej we mnie i w sobie nadziei.Chcę zatem być koniecznie kimś lepszym, szanowanym, docenianym, podziwianym. Chcę mieć to, czego nie miałem w dzieciństwie i młodości, czego brak bardzo mnie boli - akceptacji i szacunku. Chcę go w nadmiarze!Ale skoro nie mogę być lepszym, bo sam w to nie wierzę … wszak jestem marnym człowieczkiem pokrytym sadzą… strącam innych, odpłacam się pięknym za nadobne, poniżam - by być na szczycie.By być królewną wśród oczarowanych, służalczych krasnoludków. (mniej)

“Na to odezwał się Piotr: Panie, jeśli to Ty jesteś, każ mi przyjść do siebie po wodzie! A On rzekł: Przyjdź! Piotr wyszedł z łodzi, i krocząc po wodzie, przyszedł do Jezusa. Lecz na w... (więcej)

“Na to odezwał się Piotr: Panie, jeśli to Ty jesteś, każ mi przyjść do siebie po wodzie! A On rzekł: Przyjdź! Piotr wyszedł z łodzi, i krocząc po wodzie, przyszedł do Jezusa. Lecz na widok silnego wiatru uląkł się i gdy zaczął tonąć, krzyknął: Panie, ratuj mnie! Jezus natychmiast wyciągnął rękę i chwycił go, mówiąc: Czemu zwątpiłeś, małej wiary?”(Z Ewangelii wg św. Mateusza) Wiara w swoje możliwości, zdecydowanie, pewna brawura, to pożądane cechy. Tylko będąc zdecydowanym i pewnym siebie, można śmiało kroczyć do przodu. Naprzeciw wyzwaniom życia. Uwierzyć w siebie, pokonać siebie - a wtedy można “mocniej, wyżej, dalej…” Prawda.Ileż tej pewności musiał mieć święty Piotr, gdy nocą wyskakiwał z łodzi i stawiał stopę na falującej tafli jeziora. On faktycznie kroczył po wodzie! Nie można mu tego zaprzeczyć. A był przecież zwyczajnym człowiekiem, jak my. Gdzież mu do wszechmocy Jezusa. Przeszedł parę kroków, może kilkadziesiąt. Z każdym krokiem rosła jego pewność siebie. Z każdym krokiem też jednak oddalał się od solidnych desek pokładu. Rosło ryzyko, a wraz z nim strach.Pewność siebie jest cechą bardzo pomocną w radzeniu sobie w życiu. Ale jakże to kruchy fundament, by na nim budować swój życiowy sukces. Wystarczy nieraz tylko mała fala podmywająca stopy. Jeden niepewny krok i idzie się na dno. Jak Piotr. Choć wydawało się, że jest tak blisko celu zrównania się z Panem Wszechrzeczy. (mniej)

Dlaczego mocniej kochamy na odległość?
Zakochani na randkach niemal wyłażą ze skóry, by uszczęśliwić ukochanego, ukochaną zanim się znów rozstaną do następnego spotkania. ... (więcej)

Dlaczego mocniej kochamy na odległość?
Zakochani na randkach niemal wyłażą ze skóry, by uszczęśliwić ukochanego, ukochaną zanim się znów rozstaną do następnego spotkania. W listach miłosnych pisze się wyznania, których nie ma się odwagi powiedzieć wprost w twarz… A potem, już jako małżonkowie, z każdym dniem wzrasta rutyna i zobojętnienie, spowszednienie… Dopiero rozstanie, rzeczywiste lub duchowe, może obudzić na nowo pierwotną czułość.
Podobnie z miłością macierzyńską, ojcowską. Czy czasami nie przychodzi na was uczucie zazdrości, gdy widzicie swoich rodziców bawiących się z wnukami? Dlaczego dla was nie mieli tyle czułości, ile dla nich? Czyż nie dlatego, że nas mieli na codzień?Może dlatego Jezus jest z nami “tylko” pod postacią Eucharystycznego Chleba? (mniej)

Całkiem niedawno, podczas rodzinnego spotkania w szerszym gronie, usłyszałem pewną opinię, która mnie zbulwersowała. Choć może bardziej zasmuciła. Chodziło o wychowanie. Chłopak jest ... (więcej)

Całkiem niedawno, podczas rodzinnego spotkania w szerszym gronie, usłyszałem pewną opinię, która mnie zbulwersowała. Choć może bardziej zasmuciła. Chodziło o wychowanie. Chłopak jest posyłany z jednego konkursu na następny. Zawody sportowe, turnieje, olimpiady naukowe… Wszystko po to, żeby wpoić w niego potrzebę współzawodnictwa, rywalizacji… Wychowanie ma być bowiem nauką sztuki wygrywania w życiu.Może i cenna idea. Ale czy ideałem do którego się dąży jest wygrywanie WE WSZYSTKIM? Czy sensem życia jest być najlepszym? Czy tak ukształtowany człowiek będzie w stanie przełknąć porażkę? Czy też gotów będzie zgnoić konkurencję by w pojedynkę wspiąć się na szczyty powodzenia??
Kolejny raz zadaję sobie pytania o granicę pomiędzy ambicją, a ”wyścigiem szczurów”. (mniej)

Zwyciężona śmierć
straszy oziębłym kamieniem
białym prześcieradłem krępującym ciało
Pokonana śmierć
pragnie być krzywym zwierciadłem
by świadek Zmartwychwstania
(więcej)

Zwyciężona śmierć
straszy oziębłym kamieniem
białym prześcieradłem krępującym ciało
Pokonana śmierć
pragnie być krzywym zwierciadłem
by świadek Zmartwychwstania
uciekł
w grobową ciszę
przed gwałtownością życia
życia nieujarzmionego (mniej)

Czy rozumiecie, co wam uczyniłem? Wy Mnie nazywacie Nauczycielem i Panem i dobrze mówicie, bo nim jestem. Jeżeli więc Ja, Pan i Nauczyciel, umyłem wam nogi, to i wyście powinni sobie ... (więcej)

Czy rozumiecie, co wam uczyniłem? Wy Mnie nazywacie Nauczycielem i Panem i dobrze mówicie, bo nim jestem. Jeżeli więc Ja, Pan i Nauczyciel, umyłem wam nogi, to i wyście powinni sobie nawzajem umywać nogi. Dałem wam bowiem przykład, abyście i wy tak czynili, jak Ja wam uczyniłem.
(Z Ewangelii wg św. Jana) Umywanie nóg w czasach Jezusa było obowiązkiem służacego. Obowiązkiem przykrym nawet dla kogoś, kto przywykł być traktowany na równi ze zwierzęciem. Dlatego zachowanie Jezusa tak mocno zszokowało apostołów. Zszokowało i mocno wyryło się w pamięci. Stając się czytelnym drogowskazem na pokornej ścieżce do świętości.A jak dzisiaj przemawia do mnie i do Ciebie ten znak? Wszak Jezus bardzo wyraźnie przekazał nam co mamy czynić. Myć komuś nogi? Przecież dzisiaj każdy sam się myje! I coż takiego może być zatem poniżającego w myciu nóg? Jeśli są to zgrabne nóżki żony i zadba się o odpowiedni klimat, to może być nawet bardzo sympatyczne… Znak jakby się rozmył. Stał się mało czytelny. Już tak nie szokuje jak przed dwoma tysiącami lat.Więc pozwól, że przedstawię go Tobie i sobie go trochę inaczej. Może nie mówmy o umywaniu nóg, ale o zmienianiu pełnej pieluchy. Dziecku, albo i nawet zniedołęzniałemu staruszkowi. Czy na to potrafisz się zdobyć z miłością i pokorą? Czy nie oglądam się za żoną, by mnie w tym obowiązku wyręczyła? Czy tej, i każdej innej nieprzyjemnej pracy, nie zrzucam na innych? Czyniąc z nich niejako swoich niewolników od brudnej roboty?Ile jest we mnie miłości? (mniej)

Wielki Czwartek
Wspomnienie Jezusowej Ostatniej Wieczerzy. Ostatniej, a jednak Pierwszej. Pierwszej Mszy Świętej, pierwszej Eucharystii, pierwszej adoracji.
To co się kończy, prowa... (więcej)

Wielki Czwartek
Wspomnienie Jezusowej Ostatniej Wieczerzy. Ostatniej, a jednak Pierwszej. Pierwszej Mszy Świętej, pierwszej Eucharystii, pierwszej adoracji.
To co się kończy, prowadzi zawsze do czegoś nowego. Koniec jest zawsze początkiem. Rezygnacja z czegoś, jest zdobyciem czegoś innego. Zdobyciem albo ofiarowaniem. Oby zawsze w moim i waszym życiu to nowe było lepsze…Ta prawda jest tak powszechna, że dotyczy choćby tego wpisu. Koniec tekstu, skończone ofiarowywanie kawałka siebie na blogu, oby było początkiem przemysleń, przemiany. Początkiem dyskusji. (mniej)